" الفاتحة "بخش دوم
یکی از تفاوت های سوره ی" الفاتحة "بابقیه ی قرآن این است که،در تمام سوره های قرآن،حداقل در یک آیه،خداوند با انسان حرف می زند و از زبان خودش با تمام انسان ها،یا پیامبرش ،یا مومنین یا ...صحبت می کند؛به عنوان مثال وقتی می فر ماید:"قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ"
از زبان خودش پیامبر را مورد خطاب قرار می دهد و می فرماید:"بگو اوست خداى يگانه "؛تنها در سوره ی"الفاتحة"از ابتدا تا انتها ،بنده با خدایش حرف می زند و مخاطبش خداست.
در دنیا مقصد و مبدا و مسیر ظرف مکان است.وقتی می گوییم مسیر اصفهان تا تهران،اصفهان تهران و مسیر بین این دو شهر هر سه ظرف مکان است؛ولی دراین سوره مبدا,عالم جمادات ؛گیاهان ،حیوانات ،انسان ها،اجنه وفرشتگان است و مقصد،روز قیامت ومسیر راه بندگانی که خدا به آنان نعمت داده و نه راه کسانی که مورد خشم واقع شده اند و نه راه گمراهان.
محور راه مستقیم،کسانی هستند که این راه را طی می کنند.می گوییم:راه کربلا،راه اصفهان،راه مکه...ولی این جا خداوند به ما می آموزد که رهرو محوریت دارد.